O Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego

Duchowa Adopcja jest rzeczywistą modlitewną opieką nad poczętym dzieckiem, tak aby mogło się narodzić w kochającej rodzinie

 

Warto wiedzieć, że:

 

  • Duchowa Adopcja polega na codziennym odmawianiu (przez 9 miesięcy) jednej dziesiątki różańca św. oraz specjalnej modlitwy;
  • do modlitwy można dołączyć dowolne, dodatkowe postanowienie;
  • Duchową Adopcję może podjąć każdy: osoby świeckie, kobiety, mężczyźni, osoby chore, dzieci pod opieką rodziców;
  • Duchową Adopcję można podjąć wielokrotnie, pod warunkiem wypełnienia poprzednich zobowiązań;
  • za każdym razem trzeba złożyć przyrzeczenie;
  • krótkotrwałe przerwanie Duchowej Adopcji nie jest grzechem;
  • długa przerwa (miesiąc, dwa) przerywa Duchową Adopcję. Należy wtedy ponowić przyrzeczenie i starać się je dotrzymać;
  • tylko świadome zlekceważenie złożonego Bogu przyrzeczenia jest grzechem.

DUCHOWA ADOPCJA DZIECKA POCZĘTEGO

Pełna poprawna nazwa brzmi: „Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego Zagrożonego Zagładą". Nie jest to więc adopcja prawna dziecka po urodzeniu, ale adopcja duchowa dziecka poczętego zagrożonego zabiciem w łonie matki. Wyrażana jest osobistą modlitwą jednej osoby o ocalenie życia jednego dziecka wybranego przez Boga Dawcę Życia. Trwa przez 9 miesięcy czyli przez okres wzrostu dziecka w łonie matki. Zobowiązanie adopcyjne, poprzedza uroczyste przyrzeczenie, które je utwierdza. Odmówienie dziesięciu „Zdrowaś Maryjo” i rozważenie jednej tajemnicy różańca świętego z wypowiedzeniem krótkiej codziennej modlitwy to podstawa Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego. Natomiast dodatkowe postanowienia nie są obowiązkowe, choć są wskazane ze względu na ogrom zła, z którym poprzez tę modlitwę walczymy.

Duchową Adopcję może podejmować każdy chrześcijanin: osoby świeckie i konsekrowane, mężczyźni i kobiety, żyjący w związkach sakramentalnych i niesakramentalnych ludzie w każdym wieku. Jedynie dzieci powinny ją podejmować pod opieką rodziców lub opiekunów. Ten rodzaj modlitwy jest szczególnie zalecany osobom, które w przeszłosci w jakikolwiek sposób uczestniczyły w zadawaniu śmierci nienarodzonym, pod warunkiem wyrażenia żalu i pojednania z Bogiem po odbyciu spowiedzi z rozgrzeszeniem i po przyjęciu Komunii świętej. Duchowa Adopcja leczy zranienia wewnętrzne, usuwa duchowy ból i uwalnia od poczucia winy po podjęciu tych czynności.

Przy wielotygodniowym zaniedbaniu praktyki modlitewnej przerywa się podjętą Duchową Adopcję. Należy wtedy wyspowiadać się, ponowić przyrzeczenie i starać się je dotrzymać. Natomiast w przypadku krótkiej przerwy, należy Duchową Adopcję kontynuować, przedłużając modlitwę o liczbę opuszczonych dni, gdyż nie jest grzechem kilkudniowe zapominanie o modlitwie, ale świadome i dobrowolne zlekceważenie złożonego Bogu przyrzeczenia. Ważne jest, abyśmy Duchową Adopcję rozpoczynali od złożenia przyrzeczenia, które przed każdym następnym podjęciem Duchowej Adopcji zaleca się składać ponownie. Zasadne jest składanie przyrzeczenia w kościele, z pełnym ceremoniałem, na ręce kapłana, w obecności i na oczach wielu wiernych. W ten sposób nabieramy wewnętrznej motywacji, a zarazem uwrażliwiamy innych dając im dobre świadectwo. Gdy brak jest jednak takich możliwości, można również składać przyrzeczenie prywatnie, poza kościołem. Duchowa Adopcja poprzez modlitewne wstawiennictwo wyprasza u Pana Jezusa łaskę ocalenia dziecka od aborcyjnej śmierci i to jest najważniejszym i pierwszym owocem tej duchowej praktyki. Ponadto Duchowa Adopcja leczy zranienia wewnętrzne wywołane grzechem aborcji, pozwala odzyskać wiarę w Boże Miłosierdzie, przynosząc spokój wewnętrzny. Posługa ta również uświęca podejmującego pogłębiając jego kontakt z Bogiem, ucząc systematycznej modlitwy oraz formuje go duchowo. Praktyka adopcyjna kształtuje także postawy prorodzinne, wzbudza pragnienie wzajemnej opiekuńczej troski i miłości. Modląc się o uratowanie nienarodzonego zagrożonego dziecka, modlimy się w sposób całkowicie bezinteresowny nie wiedząc nawet jakie to dziecko. To Bóg je wybiera, byśmy je adoptowali dla ocalenia życia i On jedynie zna jego imię, pochodzenie i narodowość.

Diakonia Życia