Nie godzić w jedność

 

Kwestie podnoszenia rąk przez wiernych podczas Modlitwy Pańskiej, odprawiania Mszy św. poza budynkiem kościelnym, akcentowania rangi działań integrujących wspólnoty parafialne, itp. - reguluje specjalny dokument: „Wskazania Episkopatu Polski dotyczące liturgii Mszy świętych sprawowanych w małych grupach i wspólnotach” - przyjęty w dniach 7-8 października 2014 r., na 366. Zebraniu Plenarnym KEP. Podkreśla się w nim m.in., że celebracje takie nie mogą być „przeżywane równolegle lub w rywalizacji z Kościołem partykularnym”, ale mogą mieć miejsce „ze względu na bardziej świadome, czynne i owocne uczestnictwo wiernych".

I choć w dokumencie przypomina się obowiązujące przepisy Kościoła powszechnego po ogłoszeniu nowego wydania Ogólnego wprowadzenia do Mszału rzymskiego (9 III 2005) oraz określa dodatkowe normy dotyczące liturgii wszystkich Mszy świętych sprawowanych w małych grupach i wspólnotach, warto zwrócić uwagę na akcenty szczególnie dotyczące wspólnot celujących w przygotowywanie wiernych do apostolatu we własnych środowiskach życia, a więc w szczególności w ich parafiach macierzystych. Również Ruch Światło-Życie jest zobligowany do przestrzegania wskazań Kościoła, zwłaszcza, gdy odnoszą się one w sposób bezpośredni do zasad jego funkcjonowania w ramach Kościoła partykularnego przy świadomości, iż wywiera on wpływ na kształtowanie poziomu aktywności wspólnotowej w podstawowym, parafialnym wymiarze. 

W tekście Wskazań, poruszającym i normującym różne aspekty dotyczące organizacji i przebiegu celebracji liturgicznych, na wyróżnienie zasługuje zalecenie Episkopatu Polski - przywołującego w tym miejscu stanowisko Jana Pawła II zawarte w Dies Domini - aby Mszy św. w małych grupach nie sprawować „w niedziele i święta, aby nie rozbijać jedności wspólnoty parafialnej i parafialnego zgromadzenia liturgicznego”. W sytuacjach, gdy mimo to organizuje się wspólnotowe celebracje eucharystyczne związane z inauguracją czy zakończeniem roku pracy lub inne, ale w czas niedziel lub świąt, warto zweryfikować wspólnotowe plany, dopasowując je do standardów proponowanych przez Kościół powszechny, z uwzględnieniem korzyści nadrzędnej, jaką jest krzewienie idei, w myśl której stanie się „parafia - wspólnotą wspólnot” (zob. Wskazania Episkopatu 5).

Adam Szewczyk

 

Kategoria: