Adwentowy Dzień Wspólnoty rejonu Niebuszewo - 6.12.2014

Parafia pw. św. Stanisława Kostki gościła nas w sobotę 6 grudnia 2014 r., gdzie przeżyliśmy tegoroczny Adwentowy Dzień Wspólnoty rejonu Niebuszewo. Konferencję na temat „Jak budować jedność” wygłosił ks. Wilhelm Hajduk, który opierając się na  słowach: aby wszyscy stanowili jedno (J 17, 21) oraz dar jedności w Duchu Świętym (2 Kor 13, 13), przekazał nam, że jedność to nie jednolitość i że urzeczywistnienie jedności wynika z wyprowadzenia dobra z różnorodności, jaką sobą reprezentujemy. Jedność przejawia się w takich cechach jak pokora, posłuszeństwo, umiejętność zrezygnowania z tego, co moje. Przeciwieństwem jedności jest rozbicie wynikające z grzechu, które przejawia się samouwielbieniem, nieposłuszeństwem i myśleniem, że wszystko mi wolno. Tylko uznanie swojej ułomności i grzeszności, poprzez pojednanie z Panem doprowadzi do zbawienia. Ks. Wilhelm podkreślił, że celem Pana Boga jest jedność chrześcijan. Budujemy ją przede wszystkim przez modlitwę. Tworzenie jedności, to wybaczanie drugiemu człowiekowi. Na tyle, na ile jesteśmy w stanie wskrzesić w sobie pokorę, na tyle jesteśmy w stanie budować jedność. W ten sposób, zaczynając od siebie, jesteśmy gotowi na budowanie jedności.

W czasie pracy w grupach rozważaliśmy problematykę budowania jedności w Ruchu Światło – Życie. Analizowaliśmy nasze postawy, działania i oczekiwania z tym związane. W załączeniu znajdują się materiały, z których korzystaliśmy w trakcie pracy w grupach, oraz które w jej ramach powstały. Zwieńczeniem naszych wspólnych rozważań był namiot spotkania i Eucharystia. Jako, że nasze „małe” rekolekcje odprawialiśmy w dniu św. Mikołaja, nie obyło się bez jego obecności. Dzieci podczas radosnej agape doczekały się wizyty swojego ulubionego świętego wraz z niezbędnym workiem pełnym prezentów. Poprowadzeni przez Ducha Świętego, skorzystaliśmy z szansy spotkania Pana w drugim człowieku i nabraliśmy sił do maszerowania z Nim w dalsze codzienne życie.

Życzymy radosnych Świąt Bożego Narodzenia! Szczęść Boże!
Małgosia

 

Z pracy w grupach...

W ramach pracy w grupach rozważaliśmy poniższe teksty i zastanawialiśmy się, jakie wynikają z nich wezwania, które stoją przed naszymi wspólnotami (grupami, kręgami, rodzinami).

Grupa 1
Na tym polega prawdziwe uzdrowienie, jako że sposób naszego odniesienia się do innych, który rzeczywiście nas uzdrawia, a nie powoduje choroby, stanowi mistyczne, kontemplatywne braterstwo, umiejące spoglądać na świętą wielkość bliźniego, odkryć Boga w każdym człowieku, umiejące znosić uciążliwości życia razem, trzymając się miłości Bożej, umiejące otworzyć serce na miłość Bożą, by szukać szczęścia innych, tak jak szuka go ich dobry Ojciec. Właśnie w tych czasach, a także tam, gdzie stanowią «małą trzódkę» (Łk 12, 32), uczniowie Pana są powołani do życia jako wspólnota, która jest solą ziemi i światłem świata (por. Mt 5, 13-16). Są powołani do dania świadectwa o przynależności ewangelizującej zawsze w nowy sposób. Nie pozwólmy się okraść ze wspólnoty! (Evangelii gaudium, 92)

Grupa 2
Eklezjalna wspólnota ukazana jest w dokumentach Soboru jako wspólnota charyzmatów i służb. Wynika to z osobowego charakteru i źródła wspólnoty, z tego iż powstaje ona z aktów oddania siebie przez poszczególnych jej członków, że nie ma w niej miejsca na jednostki bierne, nastawione tylko receptywnie. Każdy z członków wspólnoty musi być zaangażowany w dobro, funkcjonowanie i wzrost całej wspólnoty przez właściwe sobie uzdolnienie i otrzymany dar. Dar ten nazywany jest w Nowym Testamencie charyzmatem. Jest on zarazem uzdolnieniem i zobowiązaniem do służby, czyli diakonii. Kościelna wspólnota realizuje się tym pełniej, im bardziej poszczególni jej członkowie aktualizują swój charyzmat w postawie diakonii. (Istotne cechy ruchu eklezjalnego, ks. Franciszek Blachnicki)

Grupa 3
Pierwszym kręgiem (jedności) musi być nasz Ruch, wszystkie jego wspólnoty, które się legitymują znakiem Fos-Zoe. Jedność musi być sprawdzianem naszej autentyczności. Jeżeli pojawią się wśród nas jakieś grupy o ambicjach regionalnych, jeśli zacznie się przeciwstawianie: my i wy, jeżeli nie będzie dążenia ku wspólnocie przeżywanej w znaku naszych zgromadzeń (np. dni wspólnoty), jeżeli nie będzie krążenia w Ruchu poprzez dzielenie się doświadczeniami, poprzez wzajemne dawanie świadectwa, jeżeli nie będzie gotowości przyjęcia i realizowania tego samego programu formacyjnego, wtedy jako Ruch nie spełniamy naszej diakonii na rzecz jedności. Dlatego tak bardzo ważny jest postulat jedności wewnątrz samego Ruchu, aby Ruch jako całość mógł być świadectwem jedności, którą głosi i której chce służyć… (Integralna koncepcja diakonii jedności, ks. Franciszek Blachnicki)

Grupa 4
Pragniemy także realizować jedność pomiędzy różnymi wyznawcami Chrystusa, czyli jedność w wymiarze ekumenicznym. Chcemy ją realizować w dziele ewangelizacji, gdzie wobec niewierzących pragniemy świadczyć o Chrystusie razem z braćmi odłączonymi, braćmi z innych Kościołów, bo oni głoszą tego samego Chrystusa. (Integralna koncepcja diakonii jedności, ks. Franciszek Blachnicki)

Wnioski:

I.W świetle ekumenizmu:

1. Szukamy cech wspólnych, a nie różnic. Niewiedza powoduje powstawanie barier. Dobra znajomość Pisma Świętego jest bardzo ważna w dyskusji z osobami innych wyznań.
2. Ważna jest przyjaźń bez względu na wyznanie.
3. Świadectwo - musimy świadczyć swoim życiem, być wyrazistym. W naszej wierze jest ogromna głębia, mamy wiele do zaoferowania.
4. Przykład ekumenizmu szczecińskiego - Dni Morza, nabożeństwo ekumeniczne.

II. W świetle jedności w Ruchu Światło-Życie i wezwań, jakie stoją przed wspólnotami, kręgami i rodzinami - doszliśmy do wniosku, że wyrazem tej jedności jest również udział w formach wspólnotowych Kościoła Domowego. Mieliśmy na myśli przede wszystkim rozpoczęcie i zakończenie roku pracy oraz Dni Wspólnoty w rejonach, które umożliwiają nam bycie z innymi, poznawanie się i rozpoznawanie innych członków DK w naszej diecezji i rejonie. Jedność we wspólnotach budujemy wówczas, gdy dzielimy się swoimi doświadczeniami życia, wiary, miłości. Tworzeniu jedności sprzyja autentyczność, postawa oparta na prawdzie, a nie na grze pozorów. Dążenia do postawy autentyczności oparliśmy na założeniu, że powinniśmy się wspierać w naszych małych i dużych wspólnotach, nie rywalizować ze sobą, bo przecież mamy wspólny cel, do którego możemy dojść wszyscy, mimo naszych różnic charakterologicznych, rodzinnych i zawodowych. Jedność we wspólnocie jest wyrazem autentyczności czyli rozumienia, przyjęcia i życia charyzmatem Ruchu. W związku z tym zauważyliśmy potrzebę permanentnego poznawania charyzmatu Domowego Kościoła, ustawicznego rozwoju duchowego i ciągłego wzrastania w wierze oraz doskonalenia się w miłości do drugiego człowieka. Poczucie jedności w wspólnocie zapewnia nam przeżycie wszystkich stopni formacji, poznanie sensu i treści znaku FOS-ZOE, dokładne poznanie, przyjęcie i realizacja charyzmatu Ruchu, jego podstaw, celów i założeń. Poczucie jedności budowane jest przez wspieranie wszystkich gałęzi Ruchu Światło-Życie: dzieci, młodzieży i małżeństw. Doszliśmy do wniosku, że dobrze byłoby wyznaczyć jeden dzień w roku (np. datę urodzin ks. Franciszka Blachnickiego, czy dzień rozpoczęcia lub zakończenia roku pracy), w którym mogliby się spotkać wszyscy członkowie Ruchu, wszystkie grupy wiekowe należące do Ruchu z naszej diecezji.
Zastanawialiśmy się również nad budowaniem jedności w naszych kręgach. Wyrazem tej jedności jest choćby przyjęcie i realizowanie tego samego materiału formacyjnego na comiesięcznych spotkaniach kręgów. Dostrzegliśmy jednak brak przeniesienia teoretycznej formacji, odbywanej przy okazji spotkań, na konkretne działanie, podejmowane w rodzinie i parafii. Ponadto ważną rolę w budowaniu jedności w naszych kręgach odgrywają spotkania towarzyskie, dzięki którym lepiej się poznajemy, budujemy wspólne relacje, rozpoznajemy nasze potrzeby, poznajemy również nasze rodziny (rodziców, teściów, rodzeństwo, itd.). Zwróciliśmy uwagę na konieczność akceptacji naszego członkostwa w DK przez rodziny małżonków, które można oswoić z charyzmatem naszego Ruchu i zapoznać z członkami naszego kręgu. Takie działania dają rodzicom i teściom poczucie bycia akceptowanym i potrzebnym, a nie wyłączanym z życia swoich dorosłych dzieci.

 

Kategoria: